Κάποτε οι Απόκριες δεν ξεκινούσαν από τη βιτρίνα.
Ξεκινούσαν από το σπίτι.
Από ένα μπαούλο.
Από ένα παλιό ύφασμα.
Από μια ιδέα.
Σήμερα η γιορτή συχνά συνδέεται με αγορές, έτοιμες στολές και αξεσουάρ που θα φορεθούν μία φορά.
Κι όμως, οι παλιές Απόκριες είχαν κάτι που σήμερα ψάχνουμε ξανά:
μέτρο, δημιουργικότητα και κοινότητα.
Η στολή δεν ήταν προϊόν. Ήταν διαδικασία.
Στα χωριά, οι μεταμφιέσεις φτιάχνονταν από ό,τι υπήρχε ήδη.
Παλιά ρούχα, υφαντά, μάλλινα, μαντήλια, κομμάτια υφάσματος.
Η στολή μπορούσε να αλλάξει, να διορθωθεί, να ξαναφορεθεί.
Περνούσε από χέρια σε χέρια.
Τίποτα δεν ήταν μιας χρήσης.
Η φαντασία έκανε όλη τη δουλειά.
Η μάσκα είχε χαρακτήρα
Οι μάσκες δεν ήταν μαζικής παραγωγής.
Ήταν χειροποίητες, συχνά φτιαγμένες από ύφασμα, ξύλο ή χαρτί.
Κάθε μία είχε μικρές ατέλειες.
Και ακριβώς εκεί κρυβόταν η ομορφιά της.
Δεν υπήρχε “τέλεια” εικόνα. Υπήρχε αυθεντικότητα.
Η γιορτή ανήκε σε όλους
Οι Απόκριες ήταν συλλογική εμπειρία.
Η κοινότητα δημιουργούσε το κλίμα.
Δεν χρειαζόταν να αγοράσεις κάτι για να συμμετέχεις.
Η συμμετοχή ήταν το εισιτήριο.
Σήμερα συχνά συνδέουμε τη χαρά με την κατανάλωση.
Τότε, η χαρά γεννιόταν από την παρουσία.
Η αξία ήταν στη συνάντηση, όχι στο αντικείμενο.
Τι ξεχάσαμε στην πορεία;
Ξεχάσαμε ότι η γιορτή δεν χρειάζεται υπερβολή για να είναι όμορφη.
Ξεχάσαμε ότι η δημιουργία είναι πιο δυνατή από την αγορά.
Ξεχάσαμε ότι η παράδοση είχε μέσα της σοφία βιωσιμότητας, πριν ακόμη υπάρξει η λέξη.
Οι παλιές Απόκριες δεν μιλούσαν για “eco”.
Μιλούσαν για επαναχρησιμοποίηση χωρίς να το ονομάζουν έτσι.
Μιλούσαν για μέτρο χωρίς να το διαφημίζουν.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο σημαντική υπενθύμιση:
Μπορούμε να γιορτάζουμε χωρίς να σπαταλάμε.
Μπορούμε να μεταμφιεζόμαστε χωρίς να αλλάζουμε τις αξίες μας.
Η σοφία ήταν ήδη εδώ.
Απλώς χρειάζεται να τη θυμηθούμε.
Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το!
